دفتر نوشته هامو برگ می زدم. در کوچه خاطرات ١٧ سالگیم به یک شعر برخوردم که خواندنش دوباره ذهنم و منبسط کرد. معنای زندگی از ١٧ سالگی تا امروز ...
"پهنه سبز زندگی "
زندگی پهنه سبزی است،در باور تو
عبور لحظه هایی است ، که شاعرانه زیباست
زندگی لحظه ای فانوس است ، در شبی تاریک
فریاد سکوت است ، میان همهمه عاشقان
زندگی ترانه تنهایی دل توست
آرامش عبور ابری است گریان
زندگی معنای نگاه توست، در بارش باران
نگاه معصومانه پرنده ای است ، به آشیانه ای عریان
زندگی خواهم کرد تا نگاهم پر معناست
تا نگاهم ، هنوز پر از رویا است.
فکر می کنم که پس گذشت این سالها هنوز نگاهم پر از رویاست . و اشتیاقم برای زندگی پر معناست.
